Organizmy żywe zachowują integralność wewnętrzną i bronią się przed kolonizacją przez drobnoustroje i pasożyty dzięki istnieniu układów integracyjnych, których celem jest przywrócenie zaburzonej homeostazy ustroju. Wśród tych układów integracyjnych istotne zna­czenie odgrywa odporność (immunity, immunitet). W odporności przeciwzakaźnej, stanowiącej główną składową odporności organizmu, decydujące znaczenie mają mechanizmy obronne zarówno wrodzone, jak i nabyte, likwidujące patogena lub powodujące jego izolację w zakażonym organizmie. Odporność wrodzona (fizjologiczna) wystę­puje u wszystkich osobników danego gatunku, jest skierowana prze­ciwko różnorodnym czynnikom zakaźnym i jest uwarunkowana obe­cnością identycznych lub bardzo zbliżonych mechanizmów. Ta od­porność jest efektem istnienia barier mechanicznych okrywy ciała, przewodu pokarmowego i układu tchawkowego, a także obecności w treści przewodu pokarmowego, we krwi i w płynach ustrojowych owada substancji działających przeciwbakteryjnie. Odporność indu-kowalna (nabyta) cechuje się zmniejszoną podatnością lub całkowitą niewrażliwością organizmu owada na działanie patogena. Pojawia się ona w następstwie zakażenia jamy ciała owada lub działania nie­których czynników abiotycznych. Jest ona efektem obecności w he-molimfie owada indukowalnych polipeptydów i białek o działaniu przeciwbakteryjnym. Rolę induktorów tej odporności spełniają w za­sadzie bakterie saprofityczne występujące pospolicie w niszy ekolo­gicznej owada, rzadziej bakterie entomopatogenne.

Czynnikiem decydującym, koniecznym do uruchomienia odczynów odporności wrodzonej i nabytej jest rozpoznanie (recognition of for-eigness) substancji jako obcej (non-self) dla organizmu owada. W na­stępstwie rozpoznania immunologicznego zostają szybko uruchomione